ମାଲକାନାଗିରି : ଆଖିରେ ଲୁହ… ଛାତିରେ ଅସହ୍ୟ କୋହ… ଆଉ ସାମ୍ନାରେ ପଡ଼ିରହିଛି ନିଜର ମଣିଷର ନିର୍ଜୀବ ଶରୀର । ଯେଉଁ ମଣିଷଟିକୁ ହସି ହସି ଘରକୁ ଫେରାଇ ନେବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ, ଆଜି ତାଙ୍କୁ ଶେଷଥର ପାଇଁ ଘରକୁ ନେବାକୁ ବି ମିଳୁନି ଗାଡ଼ି । ଘଣ୍ଟାଏ କି ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ନୁହେଁ, ଦୀର୍ଘ ୪ ଘଣ୍ଟା ଧରି ମୃତଦେହ ପାଖରେ ଅସହାୟ ହୋଇ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଛନ୍ତି ପରିବାର ଲୋକେ। ଏ ଦୃଶ୍ୟ କୌଣସି ସିନେମାର ନୁହେଁ, ବରଂ ମାଲକାନଗିରି ମୁଖ୍ୟ ଚିକିତ୍ସାଳୟରୁ ଆସିଥିବା ଏକ ହୃଦୟ ବିଦାରକ ଅଭିଯୋଗ।
ଜଣେ ପ୍ରସୂତିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶବବାହକ ଗାଡ଼ି ନମିଳିବାରୁ ପରିବାର ଲୋକେ ହନ୍ତସନ୍ତ। ନିଜେ ଅଟୋ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ମୃତଦେହ ନେବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ହେଲେ ଅନୁମତି ମିଳିନଥିବା ଅଭିଯୋଗ। ଶେଷରେ ଆଖିର ଲୁହ ଶୁଖୁନି, ଦୁଃଖ କମୁନି, ଆଉ ଅପେକ୍ଷାର ଅନ୍ତ ହେଉନି। ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି—ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାରେ ବିଫଳ ହେବାର ଦୁଃଖ ଗୋଟିଏ ପଟେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶେଷ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଏତେ ସଂଘର୍ଷ କାହିଁକି?
ସେ ଆଉ କେବେ ଫେରିବେ ନାହିଁ… ଆଉ କେବେ ଘର ଅଗଣାରେ ଶୁଭିବନି ତାଙ୍କ ପାଦର ଶବ୍ଦ। ପରିବାରର ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଶବ୍ଦରେ ବଖାଣିବା ବି କଷ୍ଟକର। ହେଲେ ଏହି ଦୁଃଖ ଭିତରେ ଆଉ ଏକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଯୋଡ଼ି ହୋଇଗଲା—ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ମୃତଦେହକୁ ଘରକୁ ନେବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା। ମାଲକାନଗିରି ମୁଖ୍ୟ ଚିକିତ୍ସାଳୟରେ ଜଣେ ପ୍ରସୂତିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶବବାହକ ଗାଡ଼ି ପାଇଁ ପରିବାର ଲୋକେ ଦୀର୍ଘ ୪ ଘଣ୍ଟା ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବା ଅଭିଯୋଗ ହୋଇଛି।
ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ଆଖି ଆଗରେ ମୃତଦେହ, ମନ ଭିତରେ ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା। ଏଭଳି ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ଗାଡ଼ି ହିଁ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ଶେଷ ଆଶା। କିନ୍ତୁ ଗାଡ଼ି ନଥିବାରୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିବା ସେମାନେ ଅଭିଯୋଗ କରିଛନ୍ତି। ଏପରିକି ନିଜ ଖର୍ଚ୍ଚରେ ଅଟୋ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ମୃତଦେହ ନେବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନୁମତି ମିଳିନଥିବା ସେମାନଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ।
ଭାବନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ମୃତ୍ୟୁର ଶୋକ ଛାଇଯାଇଛି, ସେହି ପରିବାରକୁ ନିଜ ମଣିଷର ଶେଷ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ବି ଏତେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଛି ।
କାହା ପାଇଁ ଏହା ହୁଏତ ଗୋଟିଏ ଗାଡ଼ିର ଅଭାବ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ପରିବାର ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହରାଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ। ମୃତ୍ୟୁକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶୋକସନ୍ତପ୍ତ ପରିବାରକୁ ଏଭଳି ଅସହାୟ କରିଦେବା କ’ଣ ଆମ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ବିଫଳତା ନୁହେଁ?
ଯଦି ଜିଲ୍ଲାରେ ଶବବାହକ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସର ଅଭାବ ରହିଛି, ତେବେ ଜରୁରୀ ସମୟରେ ବିକଳ୍ପ ବ୍ୟବସ୍ଥା କାହିଁକି ନାହିଁ? ମୃତଦେହ ପରିବହନ ପାଇଁ ଏକ ସୁବ୍ୟବସ୍ଥିତ ପ୍ରଣାଳୀ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ କି? ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବାର ଅର୍ଥ କେବଳ ଚିକିତ୍ସା ନୁହେଁ। ଦୁଃଖର ଏହି ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୃତକଙ୍କ ପରିବାରକୁ ସମ୍ମାନର ସହ ସହଯୋଗ କରିବା ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଦାୟିତ୍ୱ।
ଯେଉଁ ଘରେ ଦିନେ ଖୁସିର ହସ ଶୁଭୁଥିଲା, ସେଠାରେ ଆଜି ଶୋକର ନିରବତା। ଯେଉଁ ପରିବାର ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହରାଇବାର ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବା ବଦଳରେ ଯଦି ଆହୁରି ଅପେକ୍ଷା ଓ ଅସହାୟତାର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡ଼େ, ତେବେ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆଉ କ’ଣ ହୋଇପାରେ?
ଏହି ଘଟଣାରେ ପରିବାରର ଅଭିଯୋଗ ଉପରେ ପ୍ରଶାସନର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଓ ପ୍ରକୃତ ସ୍ଥିତି ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେପରି ଆଉ କୌଣସି ପରିବାରକୁ ଏଭଳି ଅସହାୟ ପରିସ୍ଥିତିର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ନପଡ଼େ, ସେଥିପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ପଦକ୍ଷେପ ନେବା ଜରୁରୀ।
ଶେଷରେ ପ୍ରଶ୍ନ ରହିଲା—ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖ ତ ଅପୂରଣୀୟ, ହେଲେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅସହାୟତା କାହିଁକି? ମଣିଷକୁ ତା’ର ଶେଷ ଯାତ୍ରାରେ ସମ୍ମାନ ଦେବା ପାଇଁ ଆଉ କେତେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ?
